ကွဲကြေသွားတဲ့ နှလုံးသားကို ဘယ်လိုပြန်ဆက်မလဲ
ဆုံးရှုံးခြင်းရဲ့ နာကျင်မှုက အချိန်နဲ့ကုစားလို့မရပါဘူး။ ကိုယ်တိုင်ကုစားမှ ရတာပါ။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုဆိုတဲ့ ခက်ခဲတဲ့ခရီးလမ်းကို ကျန်းမာစွာဖြတ်သန်းပြီး ဘဝကိုရှေ့ဆက်နိုင်ဖို့ နွေးထွေးတဲ့ အားပေးမှုများ။
ဆုံးရှုံးခြင်းနဲ့ ကြုံလာရတဲ့အခါ၊ အထူးသဖြင့် ကိုယ်သိပ်ချစ်ရတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ထာဝရလက်လွှတ်လိုက်ရတဲ့အခါ၊ ဘယ်လိုစကားလုံးနဲ့မှ ဖော်ပြလို့မရတဲ့ ကဟာလဟာကြီးတစ်ခုကို ခံစားရပါတယ်။ လောကကြီးက အရောင်တွေမရှိတော့သလို၊ အသက်ရှူရတာတောင် လေးလံလာသလိုပါပဲ။
ဒီအချိန်မှာ သင့်ပတ်ဝန်းကျင်က “စိတ်ကိုတင်းထားပါ”၊ “မငိုနဲ့တော့” ဆိုတဲ့ အားပေးစကားတွေက သင့်ကိုပိုလို့တောင် အထီးကျန်စေနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော်အရင်ဆုံးပြောချင်တာကတော့… သင်ခံစားနေရသမျှအားလုံးဟာ မှန်ကန်ပါတယ်။ ငိုချင်ရင်ငိုပါ၊ ဒေါသထွက်ချင်ရင်ထွက်ပါ၊ လွမ်းဆွတ်ချင်ရင်လွမ်းဆွတ်ပါ။ သင့်ခံစားချက်တွေကို ဖုံးကွယ်မထားပါနဲ့။ သူတို့ကိုရှိခွင့်ပေးလိုက်ပါ။
၁။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုဆိုတာ မုန်တိုင်းတစ်ခုလိုပါပဲ
မုန်တိုင်းကို သင်တားဆီးလို့မရပါဘူး။ သူဝင်လာတဲ့အခါ သင်လုပ်ရမှာက ခိုင်မာတဲ့နေရာတစ်ခုမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကျောက်ချထားပြီး မုန်တိုင်းထန်သမျှကို ဖြတ်သန်းခွင့်ပေးလိုက်ဖို့ပါပဲ။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုလည်း ထိုနည်း၎င်းပါပဲ။ ခံစားချက်တွေအမြင့်ဆုံးတက်လာတဲ့အခါ အဲ့ဒီခံစားချက်တွေကို အသိအမှတ်ပြုပြီး ဖြတ်သန်းလိုက်ပါ။ အချိန်တန်ရင် သူအရှိန်လျော့သွားပါလိမ့်မယ်။ အတင်းဖိနှိပ်ထားမှသာ သူကသင့်ရင်ထဲမှာ ပိုကြာကြာခိုအောင်းနေမှာပါ။
၂။ သင့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျောက်ဆူးတစ်ခုလို သုံးပါ
စိတ်တွေလေလွင့်နေတဲ့အချိန်မှာ သင့်ခန္ဓာကိုယ်က သင့်ကိုလက်ရှိအချိန်မှာ ပြန်ထိန်းထားပေးနိုင်တဲ့ ကျောက်ဆူးပါပဲ။ ဘာမှမစားချင်၊ မသောက်ချင်ဖြစ်နေရင်တောင် ရေတစ်ငုံလောက်ဖြစ်ဖြစ် သောက်လိုက်ပါ။ အိပ်မပျော်ရင်တောင် မျက်စိမှိတ်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေးလှဲနေလိုက်ပါ။ နေရောင်ခြည်အောက်မှာ ၅ မိနစ်လောက်ထွက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပါ။ ဒီလိုသေးငယ်တဲ့အရာတွေက သင့်ရဲ့ကမ္ဘာကြီးပြိုလဲမသွားအောင် ထိန်းပေးပါလိမ့်မယ်။
၃။ “မေ့ပစ်ခြင်း” အစား “အမှတ်ရခြင်း” နဲ့ ရှေ့ဆက်ပါ
ကျွန်တော်တို့ဟာ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့သူကို မေ့ပစ်မှ ရှေ့ဆက်နိုင်မယ်လို့ မှားယွင်းစွာထင်တတ်ကြပါတယ်။ တကယ်တော့ သူတို့နဲ့ပတ်သက်တဲ့ လှပတဲ့အမှတ်တရတွေကို ကိုယ့်ဘဝထဲမှာ ဆက်လက်ရှင်သန်စေခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးကုထုံးပါ။ သူတို့ကြိုက်တတ်တဲ့သီချင်းလေးကို နားထောင်တာ၊ သူတို့နာမည်နဲ့ ကုသိုလ်ကောင်းမှု (အမျှဝေခြင်း) ပြုလုပ်တာ၊ သူတို့ရဲ့ဓာတ်ပုံလေးကိုကြည့်ပြီး စကားပြောတာမျိုးတွေက သူတို့ဟာ သင့်အနားမှာ ရှိနေသေးသလို ခံစားရစေပြီး နှစ်သိမ့်မှုကိုပေးပါတယ်။
၄။ ဖြည်းဖြည်းချင်း… တစ်လှမ်းချင်း
ဘယ်သူမှသင့်ကို “ပုံမှန်” ပြန်ဖြစ်ဖို့ အတင်းအကျပ်မတိုက်တွန်းနိုင်ပါဘူး။ သင့်အချိန်နဲ့သင်ပါပဲ။ ဒီနေ့ လမ်းနည်းနည်းပိုလျှောက်နိုင်ခဲ့လား? ကောင်းပါတယ်။ ဒီနေ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ဖုန်းကို ပြန်ဖြေနိုင်ခဲ့လား? ကောင်းပါတယ်။ ဒီလိုသေးငယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုလေးတွေကို အသိအမှတ်ပြုပေးပါ။ ဝမ်းနည်းမှုကြားထဲကနေ သင်ပြန်လည်ရှင်သန်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်ဆိုတာကို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဂုဏ်ယူပေးပါ။
ဆုံးရှုံးခြင်းရဲ့အနာက ဘယ်တော့မှ လုံးဝပျောက်ကင်းသွားမှာမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အချိန်ကြာလာတဲ့အခါ အဲ့ဒီအမာရွတ်က သင့်ကို နာကျင်စေတဲ့အရာမဟုတ်တော့ဘဲ၊ သင်ဘယ်လောက်တောင် ချစ်တတ်ခဲ့တယ်၊ ဘယ်လောက်တောင် ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ သက်သေတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်နေခဲ့မှာပါ။
